پرواز تا بی نهایت

از زمانی که جنبش موسوم به زنان به شعار وارداتی ز.ن، ز.ن.د.گ.ی، و حالا مثلا آزادی! شروع شده بود؛ من فارغ از دیدگاه و تفکرات شخصیم در رد یا تایید این نوع اعتراضات، به طور کلی با این شعار جنسیت زده مشکل داشتم! اگر ما بانوان خواهان حقوق برابر هستیم، لازم نیست در شعار و حرف این خواسته رو به بقیه تحمیل کنیم! بنظرم باید در عمل پای خواسته خودمان بایستیم.به طور مثال خودم! من یک خانم هستم که در محیطی صنعتی، مردانه و گاها خشن! در حال کارم، اما اینقدر خنثی رفتار کرده ام که هرگز به کسی اجازه قضاوت شرایط کاریم از روی جنسیت رو ندادم. در کنارش زمانی هم که در خانه خودم و به دور از شرایط خاص هستم، گاها به خانم صاحبخانه به شوخی میگم که بلند کردن وسایل سنگین کار مردانه است و از من بر نمیاد! یا به قول دوستانم من یک دختر پروانه ای و با کلی احساسات شاعرانه ام!اینکه زن مظهر زندگی و بالندگی است به نظر من از بدیهیات است و لازم نیست ما این موضوع را شعارگونه در بوق و کرنا کنیم! از همه اینها گذشته، برای ارزش بخشی به مقام بانوان که به هر دلیلی در جامعه فعلی کمرنگ شده و یا از یاد رفته، و یا حتی عده ای دین زده سعی در عدم پذیرش آن دارند؛ نیاز به زیرساخت های فرهنگی طی سالیان طولانی داریم!در واقع آنچه باعث نوشتن امروز من شد همین موضوع دیدگاه فرهنگی است! در جایگاه شغلی فعلی من، ما دو همکار خانم هستیم و مدیر ما یک آقاست که برخورد ایشان با ما دو نفر به شکل جالبی متفاوت است! آقای مدیر که انصافا انسان بسیار شریف و محترمی است، احتمالا به دو دلیل من را "خواهر" خطاب میکند! اول نوع پوششِ من، که سعی میکنم کاملا محجبه باشم و دوم اینکه در صحبت کردن کاملا جدی هستم و لحن کلامم بویی از لطافت زنانگی نبرده است! البته در محیط ک پرواز تا بی نهایت...

روز جهانی پدر روز شهادت امام جواد علیه السلام و من یک دخترک بابایی که به تاریخ قمری امروز، پدرم آسمانی شد... و پس از آن تنهاتر شدم و هر کسی از راه رسید دلم رو شکست و با تلخی حرفها، روحم رو زخمی کردندیا ابصر الناظرین! من به لطف و رحمت خاصه تو بسیار محتاجم. شادم ز پیچ و تاب محبت که میرسدآخر به زلف، سلسله پیچ و تابهابیداری حیات شود منتهی به مرگآرامش است عاقبت اضطرابهاصائب به این خوشم که مرا آزمودهاندشیرینلبان به باده تلخ عتابهاپ.ن:نمانده در دلم دگر توان دوری / چه سود از این سکوت و آه از این صبوری / تو ای طلوع آرزوی خفته بر باد / بخوان مرا تو ای امید رفته از یاد... پرواز تا بی نهایت...

عشق هدف حیات و محرک زندگی من است. زیباتر از عشق چیزی ندیدهام و بالاتر از عشق چیزی نخواستهام. عشق است که روح مرا به تموج وا میدارد، قلب مرا به جوش میآورد، استعدادهای نهفته مرا ظاهر میکند، مرا از خودخواهی وخودبینی میرهاند، دنیای دیگری حس میکنم، در عالم وجود محو میشوم، احساسی لطیف و قلبی حساس و دیدهای زیبابین پیدا میکنم. لرزش یک برگ، نور یک ستاره دور، موریانه کوچک، نسیم ملایم سحر، موج دریا، غروب آفتاب، احساس و روح مرا میربایند و از این عالم به پرواز تا بی نهایت...

قبل نوشت: میان استخوان های خُرد شده ایم، اما "امید" تقلا میکند برای روئیدن!به آنان که ما را رها نمودنددر خاک خالی،بی آب و بی گیاهبی هیچ اشک و آهبگویید:ما ریشه در خویش داشتیمو سبز گشتیمو سبز شد بهاراز: محمود دریشبعد نوشت: حدود دو سال پیش، روزی که از آزمایشگاه داشتم به ساختمان اداری می رفتم (در واقع به بخش جدید منتقل شده بودم) آقای صادقی با خنده بهم گفت: خانم دکتر! از اینجا میری ولی بازگشت همه به سوی آزمایشگاه است! امروز من به آزمایشگاه برگشتم و اولین روز کاری خودم رو اینجا شروع کردم ولی این بار به عنوان سرپرست آزمایشگاه استان خدایا شکرت... تلاش های صادقانه من بالاخره به ثمر نشست و موقعیت کاریم به شرایط و نتایج خوبی رسید. هر چند انتخاب من برای این بخش، باعث شد زینب با من قطع رابطه کنه! شخصی که تمام مدتی که من در این مجموعه بودم، اون رو دوست خودم میدونستم اما متاسفانه عدم حُسن نیتش به من ثابت شد. این رفتارها غمگینم میکنه، اینکه هیچکسی از شرایط و مسائل زندگی من خبر نداره و سختی های زیادی که تو این راه داشتم رو نمی بینه اما به خودش اجازه میده من رو به دلخواه خودش قضاوت کنه. خدایا خودت کمک کن تا در مسیر درست قدم بردارم.* مدیر سابق راهی کانادا شد و نتایج جذب دانشگاه ملایر هم اعلام شد. امروز در هوای بارانی تیر ماه به این فکر کردم که همه چیز در زمان بندی خدا کاملا طبق برنامه پیش میره، خدایا خودت کمک کن ما هم صبر و ظرفیت پذیرش داشته باشیم. پرواز تا بی نهایت...